(Beograd, Srbija, 1996)
Završio osnovne studije na Fakultetu Dramskih Umetnosti u Beogradu, smer dramaturgija. Najmlađi dobitnik nagrade Sterijinog pozorja za originalni domaći dramski tekst, za tekst Uspavanka za Aleksiju Rajčić koji tematski obrađuje teme rodne ravnopravnosti i ženskih prava, kroz dekonstrukciju srpskog folklora. Jedan od kreator kreativne grupe “Pointless Films”, i stalni dramaturg Angažman festa, festival socijalno angažovanog teatra za mlade. Radi kao dramski pisac, scenarist i dramaturg. Trenutno živi u Zagrebu gde završava MA studije.
Sada nije juli
Na jednom ostrvu (i na putu do ostrva), pod nemilosrdnim, letnjim suncem, ON (20) i ONA (20), posle duže razdvojenosti, pokušavaju da evociraju nekadašnju romantičnu ljubav – ako je nje ikada i bilo. U okruženju letnjeg filmskog festivala na kojem rade kao volonteri, glavni likovi drame pokušavaju da pronađu zajednički jezik u moru ličnih asocijacija, da pronađu empatiju u opštoj apatiji, i da prevaziđu međusobno otuđenje uprkos ličnim strahovima i frustracijama. U stalnom klinču, On i Ona zajedno prolaze kroz devet scena, odnosno devet situacija – putovanje (kopnom i vazduhom), randevu na brodu, besmisleni manuelni rad u podrumu jedne lokalne osnovne škole, ljubomornu svađu na plaži, borbu sa sunčanicom na dokovima, otvaranje festivala, odlazak u ambulantu i na kraju poslednji susret, u kom oboje dolaze do velikog i očekivanog klimaksa koji svaka ljubavna priča mora da doživi, pa i ona najtužnija. Što ova svakako nije.
Uspavanka za Aleksiju Rajčić
Uspavanka je pozicionirana u istorijski period koji nije preciziran (iako se naslućuje), u jednom selu u šumadijskim krajevima. Ova hronotopska neodređenost nije slučajna, jer je tema koju tekst obrađuje – problem nasilja nad ženama u porodici i njihovih prava u društvu – nažalost i dalje goruća tema na ovim, i ne samo ovim prostorima. Pored ove teme, tekst se dotiče i pitanja ženskih zatvorenica i njihovog tretmana u društvu. Radnja drame prati devojku, Aleksiju Rajčić, koju trpljenje nasilja i ekstremni životni uslovi dovode do zločina – ubistva muža, što dovodi do njenog doživotnog tamničenja koje samo dovršava njeno potpuno isključivanje iz društva. Drama je zasnovana na istinitim pričama i svedočenjima zatvorenica iz ženskog odeljenja Požarevačkog kaznenog zavoda sa kraja 19. veka. Tekst je pisan u formi stiha, koji je tako struktuiran da budi asocijacije na usmeno nasleđe i folklor, koji se kroz tekst dekonstruišu, preoblikuju ili parodiraju. Na taj način, iznutra se preispituje kakve sve naslage i značenja nosi istorijsko-kulturno nasleđe za ove prostore danas.
